Algemene judo-info...
Geschiedenis
 |
 |
De oorsprong van het Jiu-Jitsu is niet duidelijk en de tijd van eerste uitvoering is eveneens niet bekend. Het Jiu-Jitsu bestond buiten het vechten met een 'wakizashi' (een zeer kort zwaard) o.m. uit werpen, slaan, stoten (met vuist) en steken (met vingers), trappen, verwurgen, aanvallen op gewrichten (buigen en verdraaien) en het onderhouden van de tegenstander.
Wel zijn er voldoende gegevens die aantonen dat het Jiu-Jitsu in Japan door Samurais werd ontwikkeld gedurende de feodale tijd (12e - 19e eeuw). Voor hen was het Jiu-Jitsu een middel in de handhaving van wet en orde. Nieuwe technieken werden door hen zorgvuldig geheim gehouden.
Aanvankelijk moeten de technieken tamelijk primitief zijn geweest, maar in de periode van de 16e tot de 19e eeuw waren er bekwame meesters die scholen (Ryu) oprichtten.
Iedere school had zijn eigen opvattingen met speciale technieken die opgetekend werden in geheime geschriften (Densho).
Bijna al deze scholen zijn ontstaan in het hart van Japan. In de laatste helft van de 18e eeuw kreeg het Jiu-Jitsu ook wat meer vaste voet in andere provincies totdat het begon terug te lopen met de dreigende val van het feodalisme.
Aan de tijd van het Japans isolement, ten opzichte van de rest van de wereld, kwam een einde in 1854 toen Japan onder druk van Amerika haar havens openstelde voor scheepsverkeer. Hiermee deed de Westerse invloed definitief haar intrede in Japan. In 1867 kwam een einde aan het feodalisme en werd de Samurais een verboden groep (1871). Vele Ryu werden gesloten en het Jiu-Jitsu verviel gedurende een tiental jaren tot een relikwie uit het verleden tot het moment dat de belangstelling weer groeide. Op dat ogenblik deed het Judo haar intrede.
Jigoro Kano, geboren op 28 oktober 1860 te Kikage in Japan, was op 16-jarige leeftijd begonnen aan zijn studie aan de Keizerlijke Universiteit te Tokyo die hij op 21-jarige leeftijd afrondde. In deze jaren bestudeerde hij Sumo en Europees worstelen. Hij introduceerde zijn gata-guruma, gevolgd door de koshi-waza en de ashi-waza.
Na 1882 richtte Kano zijn Kodokan op. Hij was tot de conclusie gekomen dat het Jiu-Jitsu van de diverse Ryu veel goeds had, maar lang niet volmaakt was. Bovendien was de beoefening van het Jiu-Jitsu een gevechtskunst gericht op vernietiging. Hij creëerde een nieuw systeem voor lichamelijke opvoeding en geestelijke vorming, waarin het wedstrijdelement een wezenlijk onderdeel bleef. Hoofddoel was echter het streven naar een volmaakte harmonie van lichaam en geest door toepassing van het principe: "doelmatig gebruik van energie, zowel geestelijk als lichamelijk".
Kano noemde het JUDO ervan uitgaande dat het niet alleen ging om Jutsu (kunst, praktijk), maar vooral om Do (weg/principe).
Het Kodokan-Judo bewees al spoedig zijn superioriteit op toernooien. Hierdoor veranderde de publieke opinie ten gunste van het Judo. Rond 1900 werd het Judo op middelbare scholen en universiteiten ingevoerd als onderdeel van de lichamelijke opvoeding.
In 1889 ging Jigoro Kano naar Europa om daar de diverse methoden van onderwijs te bestuderen, wat later mede aanleiding was tot een reorganisatie van zijn Kodokan in 1909. Vanaf die tijd werd er voor het eerst inschrijfgeld en contributie geheven. Voordien werd het onderricht in Japan als een soort zending beschouwd en was alles geheel gratis.
In datzelfde jaar werd professor Jigoro Kano tevens lid van het 'Internationaal Olympisch Comité' en bezocht, beginnend met de 5e Olympische Spelen in Stockholm (1912), alle volgende Olympische Spelen waaronder de 9e in Amsterdam in 1928. Toen hij daarvan terugkwam had hij voor het eerst hoop dat Judo eens op de Olympische Spelen zou komen.
Op een I.O.C.-vergadering in 1938 te Caïro (Egypte) slaagde hij erin Tokyo aangewezen te krijgen voor het houden van de 12e Olympische Spelen. Dat was het laatste wat deze opmerkelijke man voor de internationale sport kon doen. Hij overleed aan een longontsteking op de terugreis van Caïro naar Japan aan boord van het S.S. 'Hikawa Maru' op 4 mei 1938.
Na het plotseling overlijden van professor Jigoro Kano werd N. Jiro de 2e predient van de Kodokan (1938 - 1946). Door de Tweede Wereldoorlog kreeg het Judo een ernstige terugslag, niet alleen in Japan, maar ook in de rest van wereld.
Na de oorlog werd Japan weer enthousiast voor het Judo. De eerste Judokampioenschappen werden al weer gehouden in 1948. In Europa werd de 'Europese Judo Unie' (E.J.U.) (weer) opgericht in 1948. De 'All Japan Judo Associaton' werd opgericht in 1949.
Veel niet-Japanners gingen in die periode naar Japan om meer over het Judo te weten te komen. De Nederlanders 'Opa' Schutte uit Bloemendaal en zijn leerlingen Wim Ruska en Jon Bluming kwamen er bijvoorbeeld vaak.
Het Judo bleef niet langer een 'Japans geheimpje'. Het werd zelfs op de Olympische Spelen gedemonsteerd. Er konden echte wedstrijden in gehouden worden, sportief en veilig. In 1953 werd de 'Internationale Judo Federatie' (I.J.F.) opgericht. Hier had professor Jigoro Kano al vanaf 1933 aan gewerkt.
Als gevolg van de oprichting van de I.J.F. werden in 1956 in Tokyo de eerste Wereldkampioenschappen Judo georganiseerd en de tweede in 1958. Bij de derde Wereldkampioenschappen in 1961 werd de Japanse wedstrijdhegemonie in Parijs doorbroken door Anton Geesink, die aldaar wereldkampioen werd. In de jaren daarna volgden nog meer successen.
In 1964 werd Anton Geesink Olympisch kamipoen. Wim Ruska werd Olympisch kampioen in 1972 en Angélique Seriese in 1988.
Bij de Olympische Spelen in Sydney (Sydney 2000) werd door Mark Huizinga de vierde gouden plak behaald in de Nederlandse Olympische Judogeschiedenis. Hij werd, evenals onze andere Olympische sporters, gehuldigd op 11 oktober 2000 te 's-Gravenhage.